'Nefes' Almak ya da Vermek.

Şu sıralar vizyonda olan ve uzun süreden beri beklenen, imdb‘den 9.3 oy alan bir filmden bahsedeceğim bugün; Nefes. Askeri lise sınavına giripte elenmiş ve babası askerliğini dağ komandosu olarak yapmış biri olarak yazacağım yazıyı. Eğer şuan askeri liseyi kazanmış olsaydım belki filmi çok farklı bir bakış açısı ile yorumlayacaktım. Ama şimdi de neredeyse aynı olacağına eminim. Filmi dün Nişantaşı City’s te 16.15 seansında izledim. Sinema salonu baya boştu açıkçası ama sonra düşündüm de, “sosyete neden böyle bir filme gelsin ki?”

Film hakkında spoiler vermeyeceğim ama filmin bıraktığı etkiden biraz bahsedeceğim. Şunu söylemeliyim filmde çatışmalar, silah sesleri gibi şeyler bugüne kadar türk sinemasında yapılmışın en iyisi. Filme biraz aşk ve duygu da yüklemişler. Askerlerin sevgilileriyle, aileleriyle, kardeşleriyle aralarında geçen telefonlar vs. görebiliyorsunuz. Bir çoğu bilinen şey askerlikte ama öyle bir karakolda ruh hallerinden bahsediyorlar biraz. Askerlerin o ruh halindeyken bile gülebildiklerini ancak gece olunca telsizden gelen çatışma sesleri altında karanlık yatakhanede olayları dinlemeleri falan. Dediğim gibi bilinen şeyler aslında ama o ruh halini tekrardan yaşatıyor film. Ha rekor kıracak kadar çok süper bir film değil ancak dediğim gibi Türk halkı askeri ve askerliği sevdiği ve saygı duyduğu için hüzünlenebiliyor filmde. Ama hüzünlendiği kadar gülebildiği anlarda oluyor. Ayrıca sert komutanların duygu beslemediğini düşünenlere de cevap veriyor gerçekten. Yüzbaşının filmde ne kadar duygulu olduğunu anlayabiliyorsunuz, gerek aşk duyguları gerek arkadaşlık, dost…

Filmin tek eksiği ışığın az kullanılması teknik açıdan. Onun dışında yukarda söylediğim gibi çatışmalar, arkadaşlıklar, dostluklar, ruh halleri, silah sesleri gerçekten harika. İzlerken hüzünlenebilir ve son anda ilk atılan mermi sizin beyninize girebilir o an..**

Yorum Sayısı (2) | Ekim 25th, 2009